Waarom ik mijn zoon nooit een time-out zal geven

"Ik tel tot drie vriend en als je niet stopt, geef ik je een time-out "zei een vriendin tegen haar zoontje"  Haar woorden hadden meer impact op mij dan op haar driejarige zoon. Hij leek relatief onaangedaan, maar tegen de tijd dat zijn moeder tot twee telde, stopte hij met wat hij deed en voldeed hij aan haar wensen. Was dit het bewijs dat straffen zoals time-outs werken? Ik denk dat het antwoord afhangt van hoe we succes definiëren; en wat we als ouders proberen te bereiken.

''Wij hebben ontelbare keren in deze situatie gezeten met mijn khoubayb. Uit respect voor de sociale etiquette heb ik herhaaldelijk op mijn lip gebeten toen ik zag dat jonge kinderen werden bedreigd of onderworpen aan time-outs. Ik heb geluisterd terwijl anderen verhalen vertelden over wat zij beschouwen als de komische gevolgen van time-outs. Verhalen over kinderen die weglopen van ouders. Van peuters die spugen en slaan en hun toevlucht nemen tot alle middelen die nodig zijn om een ​​time-out te vermijden. Deze verhalen breken mijn hart omdat de cultureel aangemoedigde gewoonte van een time-out ouders saboteert die niets dan de beste bedoelingen hebben.We gaan ervan uit dat time-out een zachte, progressieve benadering is van de gedragsproblemen van kinderen. Maar de waarheid is dat de theorie van de time-out in strijd is met wat we nu weten over een gezonde hersenontwikkeling. De populaire onderzoek die werd gedaan door een Harvard-psycholoog, die beweerde dat mensen niet echt denken (en vermoedelijk voelen) dat we alleen reageren op omgevingsfactoren. Als gevolg hiervan geloofde hij dat zowel kinderen als volwassenen konden worden getraind door conditionering met behulp van positieve en negatieve bekrachtiging. Maar naarmate wetenschappelijk onderbouwd bewijsmateriaal zich opstapelt en moderne experts in de kinderpsychologie unaniem tegen straffen zoals time-outs zijn, zijn we het aan onze kinderen verschuldigd om wat dieper te graven, om ons begrip te verbeteren en de moed te hebben om het reguliere ouderschapsrituelen aan te vechten. Dus, terwijl mijn zoon graag met zijn vriend speelt, overweeg ik waarom mijn opvoedingskeuzes zo sterk afwijken van conventionele benaderingen. Vanuit sociaal oogpunt zou het zelfs veel gemakkelijker zijn om de massa te volgen. Maar als we beter weten subhanaAllah, kunnen we andere keuzes maken.

Maar wanneer je beseft als een bewuste ouder dat er echt een kans bestaat dat hij/zij nu in tranen zal schieten. Dus je zegt: "Weldi of benti bekers zijn er niet om te gooien. Je hebt het moeilijk, nietwaar, lieverd? Laten we naar een chill-spot gaan en samen even lekker liggen.".  Je maakt verbinding, wat misschien wel alles is wat je kind nodig heeft om samen te komen. Als je kunt, krijg je haar aan het giechelen en gaan die opgeborgen angsten bijna net zo goed als tranen verdwijnen.

Als dat allemaal niet genoeg is, zal je kind het u laten weten door haar gezeur en strijdlust te escaleren. Dat betekent dat ze nog steeds moet huilen, en ze probeert ruzie met je te maken zodat ze in tranen kan overgaan. Dus op dat punt stel je kalm, vriendelijk, een limiet: “Je scheurt de boekpagina's, lieverd ... Boeken zijn kostbaar, we scheuren ze niet ... Ik zie dat je van streek bent ... We gaan de boek nu maar weg halen. "Je legt het boek buiten bereik en ze barst nog meer in tranen uit.

 

Herinner jezelf eraan dat emoties niet slecht zijn, ze zijn slechts een onderdeel van het mens zijn. Zo zijn wij geschapen door Allah swt. Houd haar vast als je kunt, of blijf dichtbij. Je hoeft niets te doen; Jouw taak is simpelweg om veiligheid te creëren, zodat ze al deze emoties kunnen voelen en ze kan loslaten. Als ze roept: 'Kijk me niet aan', respecteer dat dan. Als ze roept: "Ga weg!" Je kunt zeggen: "Ik ga een beetje terug, gewoon naar hier ... ik laat je niet alleen met deze enge gevoelens." Gebruik je stem als een brug om haar te vertellen dat ze veilig is, dat jij er bent. Praat niet veel. Vraag haar niet wat er aan de hand is. Vat niets persoonlijk op wat zij/hij zegt. Jij bent de volwassenen die de juiste voorbeeld geeft vergeet dat niet. Laat haar in haar hart blijven en haar tranen en angsten ontlasten. Binnenkort zal de storm voorbijgaan. Je kind zal in je armen liggen, je knuffelen en willen weten dat ze nog steeds geliefd is. Ze zal je zo dankbaar zijn dat je er voor haar was en zo verbonden met je. En moeders die dit eerder zullen zien dat er over jou heen word gelopen hebben helaas niet de kennis nog geldige argumenten of bewijzen over opvoeding dus neem hun alsjeblieft niet serieus.

Wat is er mis met time-outs?

Op het eerste gezicht lijken time-outs verstandig. Ze zijn niet gewelddadig maar trekken toch de aandacht van het kind. Bovendien geven ze de ouder en het kind een broodnodige pauze van elkaar terwijl de emoties hoog oplopen.
En het is waar dat time-outs oneindig veel beter zijn dan slaan en ook beter dan schreeuwen. Maar time-outs leren de verkeerde boodschap aan, en ze werken niet om beter opgevoede kinderen te creëren. Integendeel ze hebben de neiging het gedrag van kinderen te verergeren. 

Waarom?

Time-outs leren kinderen niet om hun emoties te reguleren

Wat je eigenlijk wel aanleert is dat je zijn/ haar emoties onaanvaardbaar zijn in  jou aanwezigheid en dat hij / zij er alleen voor staat om ermee om te gaan. Een ouder moet zijn kinderen leren hoe ze zichzelf kunnen kalmeren en de beste manier is om hun onbeheerste gevoelens te accepteren en hen te laten zien hoe ze dit kunnen reguleren. Time-outs zetten kinderen juist in verdediging, dus echte wroeging is minder waar.Aan het eind van de dag wil je uw kind leren zijn / haar fout te herkennen en dingen beter te doen.

 

Time-outs zorgen voor machtsstrijd

De meeste kinderen zullen niet zomaar naar de time-out gaan en zitten zonder bedreigingen en werken alleen zolang je uw kind nog onder controle hebt tot een bepaalde leeftijd. Ondertussen mis je de kans om je kind de kunst van het vinden van win / win-oplossingen aan te leren. Time-outs zorgen ervoor dat kinderen zichzelf als slechte mensen zien en ze zich schamen. Dit lagere gevoel van eigenwaarde leidt niet alleen tot slecht gedrag, omdat mensen die zich slecht voelen, zich slecht gaan gedragen.

 

Zoals Otto Weininger PhD student en auteur zegt:

"Door kinderen weg te sturen om controle te krijgen over hun woede, wordt het gevoel van 'slechtheid' in hen bestendigd. De kans is groot dat ze zich vóór de uitbarsting al niet zo goed voelden over zichzelf en het isolement dient alleen om bevestig in hun eigen gedachten dat ze gelijk hadden. 

 

Als je je kind wilt leren omgaan met zijn emoties en hoe je ze moet reguleren, dan moet je dat doen voordat een driftbui begint. Begin naar de waarschuwingssignalen te kijken en breng je kind dan naar een "TIME IN". Je geeft je kind al aan dat je begrijpt dat ze grote emoties heeft en dat je erbij bent. Als ze toe is aan een driftbui, ben je er om te helpen. Laat haar/ hem gewoon weten dat je er bent en dat ze veilig is.

 

Laten we eens kijken naar de verschillen tussen time-out en time in:

Time-out is een term voor een vorm van straf waarbij een kind tijdelijk wordt gescheiden van een omgeving waar ongepast gedrag heeft plaatsgevonden, en is bedoeld om positieve bekrachtiging van het gedrag te verminderen. Het kan een ondeugende stoel / naar een muur gericht of naar hun kamer gestuurd worden. Hoewel de time-out tactiek potentieel kan voorkomen dat het ongewenst gedrag zich weer voordoet op DAT MOMENT, kan het er ook voor zorgen dat kinderen zich verlaten, afgewezen, bang en verward voelen.

De tool voor positief ouderschap genaamd time IN is wanneer een kind het moeilijk heeft, vriendelijk wordt uitgenodigd om ergens te gaan zitten, in de buurt van een verzorger om zijn gevoelens te uiten en uiteindelijk af te koelen.

Gedurende de tijd worden ouders aangemoedigd om zich in te leven in de gevoelens van het kind en vaak is alleen een rustige verbinding voldoende totdat de storm voorbij is. En ik hoor sommige moeders nu al praten " ja maar ik kan een kind toch niet zijn gang laten gaan en de boel laten afbreken ?" En het antwoord Is NEEN, dat bedoel ik ook niet. Het betekent niet dat u uw kind moet laten doorgaan met ongepast gedrag. De tijd die erin zit, geeft je de mogelijkheid om echt verbinding te maken en vervolgens de veranderingen aan te pakken die nodig zijn.

 

Hieronder staat een voorbeeld van de geweldige dr. Laura Markham over het gebruik van een TIME IN in plaats van een TIME OUT:

Je kind gedraagt ​​zich chagrijnig en strijdlustig. Ten slotte gooit ze haar kopje door de kamer. Moet je haar naar Time-Out sturen?

Nee. In plaats daarvan realiseer je je dat dit gedrag een waarschuwing is en onderneem je preventieve actie om haar/hem te helpen. Als ze zou kunnen zeggen wat er aan de hand is, zou ze kunnen zeggen:

'Hé, mama, papa, ik heb het hier heel moeilijk. Ik werd wakker met een chagrijnig gevoel. Mijn favoriete ontbijtgranen zijn op. Je haastte me naar de kleuterschool en het kostte me veel om het grootste deel van de dag stil te zitten en de aanwijzingen op te volgen. En dan kom ik eindelijk thuis en is het eten nog niet eens klaar en dat kleine broertje waarvan je denkt dat het zo schattig is, ligt altijd bij je op schoot, terwijl je me zegt dat ik even moet wachten!

Ik vraag me af of iemand hier in de buurt überhaupt om mij geeft! Misschien heb je een vervanging omdat ik gewoon niet goed genoeg voor je ben! "


Maar dat kan ze natuurlijk niet zeggen. Dus ze speelt het uit met haar moeilijke gedrag. Je dochter propt de hele dag al angsten en tranen weg, wachtend op een veilige kans om het te laten uit komen. En wat doen wij dan? ga op een stoel zitten of ga naar je kamer ! ik wil je even niet zien of horen.

 

Wat time-out wel is, is een geweldige managementtechniek om je eigen emoties onder controle te houden. Als je merkt dat je het verliest, neem dan zelf een adempauze of een time- out. Dit weerhoudt je ervan iets te doen waar je later spijt van krijgt. Het modelleert prachtig zelfmanagement voor je kinderen. En het maakt je discipline effectiefiever, omdat je geen dreigingen maakt die je niet zult uitvoeren.

 Juanne Croonde

 

Hier zijn dus een half dozijn redenen waarom een ​​time-out gewoon nooit een optie zal zijn voor ons gezin

 

OMDAT LIEFDE ONVOORWAARDELIJK IS EN OMWILLE VAN ALLAH swt

Time-out communiceert dat liefde juist voorwaardelijk is; dat we van ze houden als ze ‘goed’ zijn, maar niet als ze '‘slecht’' zijn. Wanneer we ze wegsturen en ontkoppeling creëren, beginnen ze te geloven dat ze onvoorwaardelijke liefde niet waard zijn.

Als we geluk hebben in dit leven, hebben we maar een handvol relaties waarin liefde echt onvoorwaardelijk is; waar ouders ons accepteren zoals we ZIJN, in plaats van wie ze willen dat we zijn. Het is een kwetsbaar maar krachtig geschenk dat het verdient om met respect te worden gekoesterd en behandeld. Een peuter kan je grenzen testen, maar hoe je ermee omgaat, is waar het om gaat. 

 

Wat is de beste manier om met driftbuien om te gaan?

Wat doe je als je wordt geconfronteerd met een peuter die begint te huilen en zichzelf op de grond gooit omdat hij iets wilden en er geen mocht krijgen of met het speelgoed van hun broer of zus wilden spelen, maar ook niet mocht? Of misschien je kleuter die 'driftbuien' begint te krijgen omdat hij niet wilt gaan slapen of hun haar niet willen laten wassen.

 

OMDAT KINDEREN ZICH NIET GOED KUNNEN GEDRAGEN ALS ZE ZICH SLECHT VOELEN

Als onze kinderen fouten maken, voelen ze zich niet goed over zichzelf. Op dat moment hebben ouders een keuze; om te onderwijzen DOOR te straffen. Als we uitgaan van het ergste in onze kinderen en de straf kiezen, vergroten we de intensiteit van de negatieve gevoelens die ze al ervaren. Onze kinderen verliezen hun waardigheid, terwijl ze zich mogelijk afgewezen en beschaamd voelen; Dit is een giftige cocktail van emoties. Een kind dat dit regelmatig ervaart, begint te geloven dat het slecht is en dat het zich daarom slecht zal gedragen. In plaats van manieren te zoeken om kinderen een slecht gevoel te geven over hun gedrag kunnen we ons concentreren op het leren van onze kinderen hoe ze een fout kunnen corrigeren. Hoe maak je een puinhoop schoon. Hoe om te gaan met de emoties die gepaard gaan met kapot speelgoed. Laten we ons concentreren op de unieke capaciteiten van onze kinderen; over het aanmoedigen van probleemoplossing en conflictoplossing. Laten we empathie en mededogen modelleren, zodat onze kinderen kunnen gedijen, want als een kind zich goed voelt, gedragen ze zich goed.

 

OMDAT IK MIJN KIND MOET ONTMOETEN WAAR HIJ IS

Jonge kinderen zijn niet in staat hun emoties te reguleren. Waarom? Omdat het menselijk brein zich pas halverwege de twintig ontwikkelt SubhanaAllah. De zenuwbanen die ze nodig hebben om door sterke emoties te navigeren, zijn nog in ontwikkeling. Dus als kinderen intense woede, verdriet, frustratie of zelfs opwinding ervaren, kunnen ze zich gemakkelijk overweldigd, angstig en bang voelen. Dit is wanneer ze ons nodig hebben om hen te helpen door hun emoties voor hen te reguleren, om hen te leren dat alle gevoelens geldig zijn en om hen te helpen zich veilig te voelen om hun emoties te uiten. Het gebruik van een time-out berooft ons van deze kans omdat het kinderen isoleert wanneer ze ons het meest nodig hebben, waardoor ze verdrinken in een zee van grote gevoelens. Hun enige optie is om een ​​vecht-, vlucht- of bevriezingsmodus in te voeren; Geen van deze zijn gezonde methodes om met moeilijke emoties om te gaan. 

 

OMDAT EEN BEVESTIGING EEN LEVENSLIJN IS

Onze wereld verandert in hoog tempo; het maakt me soms bang om na te denken over de uitdagingen waarmee mijn zoon als tiener te maken zal krijgen Allah musta'an, die er gewoon "in mijn tijd er nog niet" waren. Hoewel ik waardeer dat we onze kinderen niet in watten kunnen wikkelen, kunnen we een veilige haven bieden, een plek waar ze zich altijd vrij zullen voelen om zichzelf te zijn. In zijn legendarische zalige boek die ik jullie echt aanraadt akhawaati is Hold on Your Kids van Gordon Neufeld waar hij in zegt "dat als we onze kinderen de beste kans willen geven om door de woelige wateren van de samenleving te navigeren, wij als ouders een sterkere invloed moeten hebben op het leven van onze kinderen dan hun leeftijdsgenoten. Hoe bereiken we dat? Door gehechtheid: de krachtigste kracht in menselijk gedrag" Als we kinderen naar een time-out sturen, verliezen we hun vertrouwen en verzwakken we onze gehechtheid. Ironisch genoeg laten we ook een kans voorbijgaan om de gehechtheid nog verder te versterken.

 

WANT ALS IK MIJN KIND NIET KAN ACCEPTEREN ALS HIJ OP ZIJN SLECHTSTE IS, WIE ZAL HET DAN WEL ACCEPTEREN?

Door een kind naar een time-out te sturen, geeft dat aan dat we ze niet aankunnen. Dat ze ons teveel zijn. Dat we ze op dat moment niet leuk vinden. Hoe beangstigend moet dat zijn voor een kind? Om je op zo'n jonge leeftijd alleen te voelen. Natuurlijk kan ouderschap soms onmogelijk aanvoelen en wanneer onze kinderen op onze knoppen drukken, is het gemakkelijk te klikken. Om uitstel te verlangen en een paar momenten om te kalmeren. Onze kinderen naar een time-out sturen lijkt misschien een onbeduidende handeling, een snelle oplossing die ons wat tijd oplevert. Maar op hun donkere momenten, als we niet bereid zijn om hun bondgenoten te zijn, wie dan wel? Wie zal hen bijstaan ​​en zeggen: "Ik weet dat je niet weet wat je doet, maar ik sta achter je en ik zal je een betere manier laten zien"? Ze doen dit echt niet om ons te treiteren lieve mama's dat beloof ik je.

 

OMDAT IK WIL DAT MIJN ZOON COMFORT IN MENSEN VINDT, NIET IN DINGEN

Een time-out vereist het intrekken van genegenheid als het gedrag van onze kinderen ons mishaagt. Maar als een kind troost nodig heeft en we weigeren het te geven, verdwijnt hun behoefte niet op een magische wijze. Ze zijn gedwongen elders troost te zoeken. Dr. Daniel Sumrok zegt dat verslaving niet 'verslaving' mag worden genoemd. Het zou "geritualiseerd compulsief comfort-zoeken" moeten worden genoemd. De term is voldoende om tranen in de ogen van een ouder te brengen Allah musta'an. En jazaakum Allah khayran ik wil nu niet zeggen dat elk kind die een Time Out heeft gekregen opeens een drugsverslaafde zal worden maar ons samenleving wordt voor comfort steeds afhankelijker van dingen; op zoete snoepjes, schermen, alcohol en drugs. Laten we deze trend omkeren en onze kinderen de zeer duidelijke boodschap sturen dat wanneer ze troost nodig hebben, ze bij ons kunnen komen en dat we ze nooit zullen wegsturen.

 

INTENTIE IS WAT BELANGRIJK IS, NIET PERFECTIE

Wonen in onze moderne samenleving is veeleisend. In de meeste huishoudens moeten beide ouders werken en soms zijn het onze kinderen die de dupe worden van onze stress en frustraties want laten we eerlijk zijn dit is gewoon de waarheid. Het kan gemakkelijk zijn om te breken als het ons allemaal te veel is. Om een ​​snelle oplossing te vinden, beloofd door autoritaire technieken zoals een time-out. Maar ze creëren een ontkoppeling die negatieve langetermijneffecten kan hebben op onze relaties. Als je in het verleden conventionele discipline-technieken hebt gebruikt, is hier geen oordeel over. De meesten van ons zijn opgevoed met straffen en beloningen - het is normaal om te herhalen wat we hebben geleerd en het zit wat ingebakken in ons onderbewustzijn. Oefen zelfcompassie en concentreer u op het maken van andere keuzes in de toekomst. Positieve opvoedingstechnieken zijn het tegengif. Door eenvoudige principes toe te passen om een ​​band met onze kinderen te krijgen, zodat ze zich veilig en zeker voelen, creëren we de weg voor hen om op te groeien tot coöperatieve, onafhankelijke en zelfverzekerde volwassenen.


Reactie plaatsen

Reacties

Marije
10 maanden geleden

Jee, wat ben ik blij dit te lezen! Helemaal met je eens. Dank voor het delen van deze kennis!